Verlies raakt ook je studie: "Je leert leven met wat er niet meer is"

1920-1920-Fontys Helpt-3898

Het verlies van een dierbare kan je leven ingrijpend veranderen. Ook tijdens je studie. Concentreren, deadlines halen of plannen kan ineens veel moeilijker worden. Toch voelen veel studenten de druk om door te gaan. Fontys biedt daarom de begeleiding Verlies en rouw, speciaal voor studenten die een dierbare zijn verloren.

Rouw kent geen vaste route, vertelt Anneke Antonissen, studentendecaan van Fontys Studentenvoorzieningen met expertise op het gebied van verlies en rouw. Het verlies van een ouder, broer, zus, partner of goede vriend kan nog lang doorwerken in het dagelijks leven, en dus ook tijdens je studie.

Iedereen rouwt op zijn eigen manier
Rouw is het proces waarin je leert omgaan met een verlies en je je aanpast aan een nieuwe werkelijkheid. Iedereen beleeft dat anders. De een zoekt afleiding en houdt vast aan het dagelijkse ritme, terwijl de ander juist behoefte heeft aan rust en bezinning. Er is geen juiste of verkeerde manier om te rouwen.

Zeker voor studenten kan verlies extra ingrijpend zijn. In een levensfase waarin de focus vaak ligt op studeren en bouwen aan de toekomst, kan je wereld ineens stil komen te staan. Bovendien wordt vaak onderschat hoeveel energie rouw kost. Vermoeidheid, concentratieproblemen en heftige emoties zijn normale reacties op een ingrijpend verlies.

Wat volgens Anneke belangrijk is om te onthouden: er bestaat geen vaste volgorde, geen gebruiksaanwijzing en geen einddatum waarop rouw ‘afgerond’ moet zijn. Iedereen verwerkt rouwt op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo.

Het persoonlijke verhaal van Gijsje
Achter elke vorm van rouw schuilt een uniek verhaal. Student Journalistiek, Gijsje van Gils, weet daar alles van. Zij deelt hoe het verlies van haar vader haar studie en dagelijks leven beïnvloedde. 
‘Ik verloor mijn vader op 30 april 2025, ik zat op dat moment in het derde jaar van de opleiding Journalistiek. Het verlies was heel plotseling. Mijn vader had al een langere tijd last van zijn benen en kortademigheid, de dokter dacht dat het een slijmbeursontsteking was. Met Koningsdag werd mijn vader thuis opeens onwel, hij belde zelf de ambulance en werd afgevoerd naar het ziekenhuis waar mijn broertjes en ik later meteen naar toe kwamen. Voor onderzoek moest hij een tijdje in het ziekenhuis blijven, twee dagen later werd ons verteld dat hij ongeneeslijke longkanker had met uitzaaiing naar de lever en botten. Vandaar die pijn in zijn benen. Heel veel tijd om dit nieuws te verwerken hebben we niet gehad, na vijf dagen kwam hij te overlijden. Een enorm ingrijpend verlies voor mij en mijn twee broertjes, voor wie mijn vader sinds de scheiding met mijn moeder zo’n twaalf jaar geleden in zijn eentje heeft gezorgd. 

Ik zat midden in mijn tweede stageperiode toen dit gebeurde, mijn hele wereld kwam stil te staan. Plots moest ik samen met mijn broertjes van alles thuis regelen, school moest even on hold gezet worden. Ik kreeg gelukkig veel steun van mijn stagebegeleider van school, mijn begeleider vanuit stage was helaas (vooral bij terugkomst) wat minder meelevend. Na deze hectische periode weer terug in het schoolritme komen was daardoor extra moeilijk en met het oog op afstuderen het jaar erop maakte ik mij zorgen over hoe ik studie en rouwen in hemelsnaam met elkaar zou kunnen combineren. Ik was bang dat ik moeite zou hebben met motivatie vinden, dat ik in een gat zou vallen, dat ik me eenzaam zou voelen en ik het jaar niet zou halen. Er was niets mis geweest met even een tussen(half)jaar nemen, maar ik was vastberaden om door het afstuderen heen te knallen. Maar ik wist ook dat ik dat niet zonder hulp zou kunnen.

De begeleiding Verlies en rouw
Via mijn mentor kreeg ik te horen over de begeleiding ‘verlies en rouw’ die Fontys Studentenvoorzieningen aanbiedt. Hier worden studenten begeleid met het rouwen tijdens je studie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste keer bijna niet was gekomen, omdat ik het toch best spannend en onnatuurlijk vond om me zo kwetsbaar op te gaan stellen voor mensen die ik niet kende. Maar de grootste les die ik hieruit heb gehaald is dat je juíst met deze mensen kan verbinden zoals je dat misschien niet kan doen met de mensen om je heen. Je zit namelijk met lotgenoten die door eenzelfde of soortgelijk verdriet heen gaan als jij. Dat is op jonge leeftijd best zeldzaam. Steeds vaker ging ik daarom met plezier naar deze bijeenkomsten, omdat ik veel over mezelf en mijn verdriet leerde, maar vooral omdat het mij een kans gaf om het te hebben over mijn vader. Het was echt een uitlaatklep. 

Voor mijn afstudeerproject ben ik vervolgens aan de slag gegaan met dit onderwerp, het meer creëren van zichtbaarheid van rouwende jongeren. Nu praat ik met liefde over mijn rouw, omdat het me herinnert aan iemand die mij zo dierbaar is geweest. Ik gun iedereen het kunnen omarmen van zijn of haar rouw en soms heb je daar een beetje hulp bij nodig. Wees niet bang om die hulp op te zoeken.’