Suzan Seegers

 (interview afgenomen najaar 2007)

'Ik heb altijd geloofd dat het vuurtje dat in mij wakkerde ooit zou gaan branden'

Ze kwam, zag, ‘verloor’ én... overwon. En daarmee was ze in één klap een bekende Nederlander: Suzan Seegers. Ze werd in oktober 2007 tweede in de finale van het tv-programma Op zoek naar Evita. Geen ‘Don’t cry for me Argentina’ voor Suzan dus, maar ze viel zodanig op dat ze kort na de finale een hoofdrol kreeg in de musical Les Misérables. Vanaf april van dit jaar is ze te zien in de rol van Cosette. 'Als je je dromen nastreeft en gelooft in wat je doet, dan kom je er altijd.'

Hoe ben je gekomen tot waar je nu staat?

'Zingen heeft altijd in me gezeten. Ik wilde graag daarin een opleiding volgen, maar voor het conservatorium had ik havo nodig en dat had ik niet. Ik had daarom mijn zinnen gezet op een opleiding tot activiteitenbegeleider, toen ik toch besloot een proefles te doen op het conservatorium in Maastricht. Wat daar gebeurde overtrof mijn verwachtingen: ze wilden dat ik terugkwam voor een tweede auditie. En ik werd aangenomen! Ik ben toen tegelijkertijd de havo en de vooropleiding van het conservatorium gaan doen.'

Met succes: op je achttiende was zowel de havo als de vooropleiding met goed resultaat afgerond. En wat volgde?

'Tegen die tijd zat ik op de Koningstheateracademie in Den Bosch. Dat was iets teveel kleinkunst voor mij. Dus ik bedacht: ik ga SPH doen. Maar toen kwam ik tijdens een toernooi met mijn plaatselijke plaatselijke harmonie Tonny Eijk tegen. Hij was onder de indruk van mijn stem en overtuigde me te gaan studeren aan het conservatorium in Tilburg. Dat was het laatste duwtje dat ik nodig had. Ik ben er heel erg blij om dat ik dat gedaan heb. Het past bij me. Dit is wat ik wil doen. Ik heb altijd geloofd dat het vuurtje dat in mij wakkerde ooit zou gaan branden.'

Hoe kijk je terug op je opleiding in Tilburg?

'Het was heftig en intens, maar wel mooi. Het is een studie waar je van ’s ochtends tot ’s avonds mee bezig bent. Bovendien komen er veel emoties bij kijken, je moet bereid zijn alles open te zetten. Dat valt soms niet mee. Maar we hadden als klas een hechte band en dat was prettig.'

Al voor en na je afstuderen rolde je toen diverse musicals in

'Dat klopt. Tijdens een voorstelling van Sweeney Todd van het conservatorium kwam Albert Verlinde kijken en zo kwam ik in Hamelen terecht. Vervolgens was er We Will Rock You in Keulen en daarna een rol in My Fair Lady.'

Uiteindelijk belandde je in Op zoek naar Evita. Een ‘auditie op tv’, met het Nederlandse publiek als jury. De ‘Idolsformule’. Hoe was het om op deze ongebruikelijke manier te auditeren voor een musicalrol?

'Eerst stond ik niet zo positief tegenover het programma. Ik vind eigenlijk: als je goed bent, dan moet je er kunnen komen. Ook zonder tv. Maar publiciteit is nodig om mensen naar het theater te krijgen, helaas. Ik dacht: als ik die hoofdrol wil, en dat wil ik, dan móet ik dit doen.'

Hoe vond je het dat het Nederlandse publiek uiteindelijk de winnares koos?

'Dat is wel een beetje raar. Winnares Brigitte is een topper, een talent. Ze heeft die rol absoluut niet voor niets gekregen. Maar heel misschien was de keuze wel anders geweest als de vakjury had mogen beslissen.'

Spijt?

'Dat ik meegedaan heb? Nee. Het is een concept waar je instapt, dat wist ik van te voren. Uiteindelijk is het goed voor me geweest. Ik heb er veel van geleerd en ben als persoon meer volwassen geworden. Ik zou het zo weer doen.'

Je deelname aan het programma leverde je de rol op van Cosette in Les Misérables

'Ik heb er ontzettend veel zin in. Het is één van de mooiste musicals die er bestaat.'

Wat maakt voor jou dit vak zo mooi?

'Ik heb er nooit mijn vinger op kunnen leggen waarom ik dit vak nu zo leuk vindt, maar het is heerlijk. Zo’n theater: het ruikt er anders, er heerst magie. En de reacties uit de zaal. Een lach, een traan, gewoon emotie. En natuurlijk het applaus. Maar ook de omgang met de collega’s. Ik zou niet op een kantoor kunnen zitten. Als wij elkaar tegenkomen, dan geven we elkaar een knuffel en een zoen. Dat doe je op een kantoor niet.'

Zijn er ook nadelen aan het vak?

'Natuurlijk. Je kunt toch bepaalde dingen niet zomaar doen. Ik houd erg van koken, maar tijdens een productie sta je in het theater bij een magnetron elke avond je prakje op te warmen. En je bent ’s avonds nooit thuis. Dat is niet handig voor je sociale leven.'

Straks sta je avond aan avond in het Nieuwe Luxor in Rotterdam. En dan? Heb je nog toekomstdromen?

'Ik droom altijd. Anders stop je met leven. Ik heb nu geroken aan televisie en merk dat ik van de camera hou. Ik wil daar zeker nog meer mee doen. En ik zou ook nog wel eens een akoestische cd willen maken. Hoe dan ook: ik zal nog lang op het podium blijven staan. Dat ís het voor mij. En als ik er dan echt ooit genoeg van krijg, dan ga ik lekker naar een warm land, soepjes maken in mijn eigen eettentje en met iedereen die ik liefheb samenzijn. Naar de ondergaande zon kijken.'