Pia Meuthen

Al jong wist Pia Meuthen dat ze met dansvoorstellingen haar eigen wereld wilde creëren. Niet als danseres, maar als choreografe. Anderen háár verhaal laten vertellen. Die passie kreeg een plaats in haar eigen stichting, Panama Pictures. Sinds 2002 maakt ze onder die naam theatrale dansvoorstellingen. Met zeer veel succes: haar laatste voorstelling werd genomineerd voor de theaterprijs De Zwaan.

Waarom koos je dans als je vak? Iets dat je altijd al wilde?

'Ach ja, dat wilde ik al heel lang. Op de middelbare school had ik een dansclubje met vriendinnen. We maakten samen voorstellingen die we lieten zien in schouwburgen. We werden zelfs al in het buitenland gevraagd. Iets met dans gaan doen in mijn studie was een logisch gevolg.'

Je ging naar de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en later naar de Dansacademie

'Dat klopt. Toen ik ging studeren kende ik de opleiding op de Dansacademie nog niet. Die was toen ook vrij nieuw. Ik ging naar Amsterdam, waar ik de docentenopleiding ben begonnen, maar dat paste toch niet zo bij me. Ik kwam er al snel achter dat ik geen docent wilde worden. Ik wilde zelf dansen, maar nog meer: choreograferen. In Tilburg had ik de kans die richting op te gaan en dus stapte ik over.'

Hoe kijk je terug op je tijd op de Dansacademie?

'Ik vond het geweldig dat er naast de technische vakken ook dansexpressie en spellessen werden gegeven. Dat sprak me erg aan. Ik werk nu ook nog veel met die combinatie: dans, spel en tekst. Verder had ik ook een hele fijne klas. Mijn collega’s waren ook allemaal al wat ouder en we hadden dezelfde interesses. Ze waren voor mij een grote inspiratiebron.'

Na je afstuderen begon je snel als choreografe. Wat vind je zo mooi aan je vak?

'Als danser ben je toch een verlengstuk van de choreograaf, hoeveel vrijheid je ook krijgt. Ik kan nu als choreograaf een eigen wereld creëren. De allermooiste momenten beleef ik tijdens de repetities, wanneer ik met dansers aan een voorstelling werk. Dat intieme werk in de studio is het mooiste. Het raakt me als mijn idee door een danser wordt opgepakt. Als die het vol overgave neerzet.'

Wat is kenmerkend voor jouw werk? Wat vind je belangrijk in een voorstelling die je maakt?

'Ik wil altijd een verhaal vertellen. Daarbij spreken verschillende thema’s me aan. Een belangrijk thema is de relatie tussen mensen. Je wilt je overgeven aan iemand, zo’n persoon door en door kennen. Maar tegelijkertijd weet je dat dat nooit kan. De angst die daarbij komt kijken, dat soort zaken vind ik mooi om te gebruiken.'

Wat inspireert je?

'Ik vertrek graag vanuit de literatuur, of een film. Ik gebruik ook literaire teksten in mijn voorstellingen. In mijn voorstellingen wil ik bereiken dat de dansers op toneel geen dansers meer zijn, maar personages. Dat je als publiek niet meer denkt: daar draait iemand een pirouette, maar dat je echt een mens ziet die je meeneemt in het verhaal.'

En dan het moment dat een voorstelling in première gaat, hoe is dat voor jou?

'Dat is heel spannend. Een première vind ik nog steeds vreselijk. Pas als die voorbij is kan ik weer genieten. Het is toch het moment dat je met iets intiems naar buiten gaat. Mensen mogen er dan ineens iets van gaan vinden. Dat vind ik nog steeds wel moeilijk. Ook het omgaan met recensies valt niet altijd mee. Je begint bij kritiek toch te twijfelen aan je werk. Ik hoop dat dat in de loop der jaren iets makkelijker wordt.'

Je laatste voorstelling, Unmade Beds, werd zeer goed ontvangen.

'Heel bijzonder ja. Hij werd genomineerd voor De Zwaan, een prijs die wordt toegekend door de Dansjury van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecteuren voor de meest indrukwekkende dansvoorstelling van 2004/2005. Het is echt geweldig als je zo’n nominatie krijgt. Dat voelt als erkenning.'

Waar ben je tot nu toe het meeste trots op?

'Op die laatste voorstelling, Unmade Beds. Die was af, daarin klopte alles. Tekst, dans, decor, muziek.

Verder ben ik ook heel trots op de samenwerking met één danseres, Barbara Mullin. Zij heeft sinds 1999 in al mijn voorstellingen gedanst. Ik ben heel blij met haar. We vullen elkaar aan.'

Toekomstdromen?

'Die zijn eigenlijk heel simpel: door mogen gaan met wat ik nu doe. Voorstellingen maken die ik graag wil maken. En dat die op veel plekken te zien zijn. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar zo zie ik dat niet. Mensen moeten toch vertrouwen in je blijven hebben en naar je komen kijken.'