Monic Hendrickx

(interview afgenomen najaar 2008)

CV

Monic Hendrickx speelde in vele films en series. Een greep uit haar oeuvre:

• De Poolse Bruid
• Nynke
• Het Zuiden
• Leef!
• Amazones
• Gezocht: Man
• Stellenbosch
• Unfinished Sky

‘heb het lef om je eigen weg te volgen’

Liever aanstormend talent dan gearriveerd actrice

Cameraman bij onderwaterfilmer Jacques Cousteau. Dat wilde ze worden. Van een carrière als actrice had ze eigenlijk nooit gedroomd. Inmiddels is ze drie Gouden Kalveren en vele beeldschone films verder en is ze één van de meest geprezen actrices van Nederland. Maar Monic Hendrickx denkt er niet aan om op haar lauweren te gaan rusten, ze werkt keihard door. Aan haar dromen, haar ontwikkeling. Op zoek naar die kriebel die je ervaart als dingen op hun plek vallen.

Wat bracht je op het idee drama te gaan studeren?

‘Op de middelbare school deed ik mee aan het eindexamencabaret. Daar kreeg ik veel positieve reacties op. ‘Goh, wat doe je dat leuk, daar moet je iets mee doen’, zeiden mensen. En ik dacht bij mezelf: kun je daar je geld mee verdienen dan? Dat gevoel heb ik trouwens nog steeds. Het voelt als een luxe om te mogen spelen en daar je inkomen mee te vergaren.’

Je besloot ervoor te gaan en meldde je aan op de toneelschool in Maastricht.

‘Om er na een jaar weer mee te stoppen. Er was daar zoveel concurrentie, ik werd afgewezen. Toen dacht ik: nóóit meer toneel. Het was heel zwaar in Maastricht. Ik ben vervolgens een dansopleiding gaan doen in Amsterdam. Maar dat bleek niets voor mij: je moet bij dans de hele tijd je mond dichthouden.’

Je plannen voor een acteerstudie in duigen dus. Hoe kwam het dat je uiteindelijk toch in Eindhoven ging studeren?

‘In Deurne rolde ik in een stuk van een Braziliaanse regisseuse. Dat was zo leuk, ik vond er de lol in spelen weer terug. In die tijd was ook de academie in Eindhoven net gestart. Ik deed toch weer auditie en werd aangenomen.’

Hoe kijk je terug op de tijd op de academie?

‘Het was een hele veilige werkplaats waar je ontdekt wat je mooi vindt en wat je goed kunt. Er waren daar in vergelijking met Maastricht veel meer docenten die écht docent wilden zijn. En de groep leerlingen was ook erg leuk. Ik zat bijvoorbeeld in hetzelfde jaar als Theo Maassen. Tel daar het prachtig mooie gebouw bij op en het plaatje is compleet. Het is heel inspirerend als je omringd wordt door schoonheid.’

Na je afstuderen ging het snel. Je maakte films als De Poolse bruid, Nynke, Leef! en Unfinished Sky.

‘Ik voel me een zondagskind. Ik heb veel verschillende dingen kunnen doen met veel verschillende mensen. En ik ben steeds op andere plekken. Ik geniet zó van die momenten waarop iets écht lukt in acteren. Maar die zijn zeldzaam. Je moet zelf de omstandigheden creëren waarin je die momenten kunt krijgen. Bovendien: acteren is een mooi vak, maar ook onzeker omdat je nooit weet wat je volgende klus zal zijn.’

Hoe ga je om met de bekendheid die dit vak met zich meebrengt?

‘Ik vond de positie van aanstormend talent prettiger dan die van gearriveerd actrice. Mensen vinden het een eer om met mij te werken en daar voel ik me niet altijd lekker bij. Soms is het zelfs zo dat iemand me niet echt durft te regisseren. Dat vind ik lastig omdat ik mezelf steeds wil blijven vernieuwen. Je kunt wel zelfgenoegzaam achterover gaan hangen, maar als ik dat zou doen, houdt het voor mij op. Daar geloof ik niet in. Maar ik geniet er ook wel van hoor, als mensen me aandacht geven. Zo was ik eregast op het Nederlands Film Festival van 2008. Dat was écht een eer. Maar tegelijkertijd kostte het me veel energie. Ik gaf het ene interview na het andere, tien dagen lang. Dat is gewoon niet mijn ding.’

Zoveel films, zo bescheiden. En zo duidelijk voor ogen wat je voor jezelf nog wil. Waar ben je tot nu toe het meest trots op?

‘Dat is toch op mijn laatste echt grote rol, in de film Unfinished Sky (een remake van De Poolse Bruid). Het was voor mij nieuw omdat de productie in een ander land was. Ik ontdekte opnieuw hoe leuk ik het vind om op een set te staan. En hoe leuk het is om met taal bezig te zijn. Ik heb in die film bovendien een brutaliteit die nieuw is voor mij. Het is een hele mooie rol.’

Welke film is je het meest dierbaar?

‘Al mijn films zijn me op een bepaalde manier dierbaar. Ze hebben me allemaal wat gebracht. En je kunt nooit allemaal goeie films maken. Soms zijn ze ook bedoeld geweest om ervan te leren of om iemand te ontmoeten die me later verder bracht.’

En nu.. wat zijn de toekomstplannen van een gevierd en succesvol actrice?

‘Ik zou nu het liefst anderhalf jaar vrij nemen om te werken aan een script waar ik mee bezig ben. Maar helaas heb ik daar de financiële middelen niet voor. Dat is het in Nederland: je kunt een groot actrice zijn maar het blijft af en toe moeilijk je hoofd boven water te houden. Het is niet zo dat de hoofdrollen aan de lopende band aan mij verschijnen, al denken sommige mensen dat wel.

Acteren is prachtig, maar je moet het écht heel graag willen doen want het is ook moeilijk. Maar ik geniet er ook enorm van. Van die kriebel die je ervaart als iets goed gaat. Dat komt tijdens elke productie wel een paar keer voor. Maar het komt ook voor dat je door de modder moet. Hoe dan ook, je moet heel erg je eigen weg blijven volgen. Dat is iets dat ik heel erg geloof. Je kunt de grootste prijzen winnen, maar blijf doen wat je wílt doen. Daarbij moet je soms kiezen voor onzekerheid. En heel veel lol maken. Want het gaat ook allemaal zo snel voorbij.’

Tekst: Antoinette v/d Vorst (Bex*communicatie)