Art Rooijakkers

(interview afgenomen najaar 2007)

Voor sommige mensen is het leven één groot avontuur. Letterlijk. Een aaneenschakeling van ontmoetingen met bijzondere personen, bezoeken aan exotische oorden en het krijgen en grijpen van buitengewone kansen. Jaloers word je er van. Art Rooijakkers is zo iemand om jaloers op te zijn. Hij leeft een jongensboek. 'Op een gegeven moment kom je in een stroom der dingen terecht en zit je ineens op een hele mooie plek.'

Op dit moment ben je bij het grote publiek vooral bekend als presentator van het tv-programma Peking Express. Hoe is het om dat programma te maken?

'Ik blijf het een soort jongensboek vinden. Het is bovendien een mooi programma, waar ik helemaal achter sta. Het is een groots avontuur. Een mix tussen soap en documentaire. Je maakt als kijker mensen mee op enorme stressniveaus. Je ziet hoe ze daarmee én met elkaar omgaan. Tegelijkertijd laten we iets van het land zien. Dat heeft iets van een documentaire. Je vertelt iets aan het publiek op een manier die je in andere programma’s niet kunt hanteren. Die twee facetten gecombineerd met de race waar het allemaal om draait, dat maakt het fantastisch mooi.'

Was de studie Journalistiek je eerste keus?

'Eigenlijk wel. Maar als het aan mijn decaan van de middelbare school had gelegen, was ik in een hele andere tak van sport terecht gekomen. Op aanraden van hem ben ik begonnen met Bedrijfskunde op de Rotterdamse universiteit. ‘Jij kunt toch goed rekenen? En je wilt straks toch veel geld verdienen? Dan is bedrijfskunde echt iets voor jou’, dacht die decaan. Maar die universiteit, dat was niks voor mij. Met honderd man in een collegezaal, vreselijk. Ik was daarom heel erg blij toen ik een jaar later ingeloot werd bij Journalistiek. Alles beter dan Bedrijfskunde.'

Hoe kijk je terug op je studie Journalistiek?

'Ik zeg er wel eens over: ik heb er heel veel geleerd, ondanks de studie. Nee, het was er erg leuk. Maar dat het nu echt een zware studie was... Ik vond het prima daar. Er heerste in die tijd een soort van structurele chaos op die school. Dat was wel eens een nadeel, maar wel typerend voor de sfeer.'

In 2001 kreeg je het Gouden Tapeje voor je werk bij NOVA

'In het vierde jaar van mijn studie ging ik stage lopen bij NOVA. Dat ging zo goed, dat ik er ook na mijn stage bleef hangen. Met de toekenning van het Gouden Tapeje was ik erg blij: het is een prijs die door het Genootschap der Hoofdredacteuren wordt uitgereikt aan jonge, veelbelovende journalisten.'

Hoe komt zo’n talentvol journalist terecht bij programma’s als Peking Express en Expeditie Robinson?

'De prijs bestond uit veel eer en een geldbedrag. Ik had het bij NOVA naar mijn zin, maar dacht: ik zit nu op zo’n mooie plek, als ik niet uitkijk kom ik hier nooit meer weg. Ik vind het belangrijk om rond te kijken, om je wereld open te houden. Ik gebruikte het gewonnen geldbedrag daarom voor een ‘uitstapje’ en vertrok voor een jaar naar Spanje. Ik leerde er de taal en volgde cursussen in monteren. Bij terugkomst was ik niet toe aan weer achter een bureau zitten. Ik kwam via via in contact met mensen die Expeditie Robinson maakten. Ik kon mee om achter de schermen te werken. Twee maanden lang met een speedboot van tropisch eiland naar tropisch eiland. Daar kon ik onmogelijk nee tegen zeggen.

Niet lang daarna ontstond het programma Peking Express. Ik hoorde ervan en ik dacht: ik moet mee. Het leek me zo’n ongelooflijk avontuur. Het lukte. Ik zou meegaan als verslaggever, maar toen bleek dat de presentator afhaakte. Toen ze mij vroegen die plek in te nemen, heb ik meteen ja gezegd.'

Reizen en programma’s maken. Is dat wat je altijd zal blijven doen?

'Op dit moment bevalt het me prima. Maar het is niet voor altijd. Peking Express is iets van nu en dat houdt een keer op. Alleen al omdat het op een gegeven moment onbetaalbaar wordt. Ga maar na: voor een serie gaan we met veertig man Europese crew op pad, plus per land nog eens dertig mensen extra.'

Wat als dit avontuur stopt? Heb je dan nog andere plannen?  

'Ik zou nog wel eens een correspondentschap willen opzetten in Sydney. Gewoon, omdat het de mooiste stad ter wereld is. Daarbij zou ik ook nog mooie radio-interviews willen maken. Of documentaires over dingen die me intrigeren. En oh ja, ik zou ook wel een hele goeie zeiler willen worden. Maar dat is weer heel iets anders.'